Het oorlogsverhaal van Miep de Vries (slot)

TWENTE - Voor u ligt het vijftiende en tevens laatste deel in de reeks 'Het oorlogsverhaal van Miep de Vries'.

Oldenzaal, mei 1945
Het drama op de markt heeft bij Miep diepe sporen nagelaten. Het verdriet van opa en oma, en neef Huub en de verdere familie staat nog steeds in haar geheugen gegrift. Johny was zwaar gewond maar is later aan de verwondingen overleden. Er was chaos in de stad en ook bij de familie. We leefden in een roes. Toen miste ik mijn ouders en familie in Overschie. Zus Loes en ik zochten hulp bij elkaar. Wat hebben we vaak geroepen we willen naar huis. De meest vreemde gedachten kwamen in mijn hoofd. Jammeren, huilen, klagen, smeken. Geen controle hebben om mijn emoties in bedwang te houden. De dagen die volgden waren dagen van diepe rouw en verdriet. Ik herinner mij dat een jong meisje dat ook was omgekomen opgebaard lag in een kist met een witte trouwjurk aan. De grote donkere kerk op zaterdagmorgen bij de uitvaart. De wandeling naar het kerkhof was een zeer zware gang voor velen. De armen die om mij heen geslagen werden door zus Loes en Rikie, de verloofde van Johny. Het voelde ik als een warme deken.

Oldenzaal, mei 2020
Wat oma Ter Steege mij vertelde:
Een gebeurtenis kan op allerlei manieren herinnerd en verteld worden. Zo vertelde oma vaak van de verschrikkelijke ontploffing op de Groote Markt. Hoe de deels zwaargewonde slachtoffers naar binnen werden gesleept en gedragen. Er werden er een paar op de biljarttafel in het voorcafé gelegd en anderen op een paar, inderhaast aaneen geschoven tafeltjes. Ze vertelde hoe de slachtoffers kreunden en huilden, terwijl het bloed langs hun lichaam droop. Bloed – en we weten allemaal hoe het ruikt – doordrenkte het laken van de biljarttafel. Sijpelde naar beneden op de kokosmat en van daaruit in de kale, betonnen vloer. En alles kleurde rood. Naar verteld, viel het niet mee, om al het opgedroogde bloed naderhand weer weg te boenen. Ik weet ook eigenlijk niet, of de betonnen vloer is vervangen of dat hij uiteindelijk toch schoon is geworden. Ze vertelde het vaak, maar als klein kind is het wel indrukwekkend om te horen, maar het was een verhaal uit lang vervlogen tijd in onze ogen. ‘Vroeger toen we nog niet geboren waren.’ (Irene Van Dam)

Miep de Vries verblijft in de Amanshoeve te Agelo en geniet daar van haar oude dag. Wilt u haar bedanken voor het doorgeven van haar verhaal. Stuur een kaartje naar: Amanshoeve, t.a.v. Miep, Rossummerstraat 34, 7636 PL Agelo

Epiloog
De verhalen van de fietstocht van Overschie naar Oldenzaal en de dagboeken uit Overschie, die Miep de Vries en haar familie ons hebben toevertrouwd zijn deels beschreven in de 15 gepubliceerde verhalen in de Hart-krant, die vertellen over de fietstocht van Overschie naar Oldenzaal in de oorlogswinter 1944 – 1945 en het verblijf van Miep de Vries en zus Loes in Oldenzaal bij oma en opa Holtel. De dagboekbrieven worden ter beschikking gesteld aan historisch Overschie.
DWF Mediamakers dankt de familie De Vries en de familie Siemerink voor het beschikbaar stellen van de dagboeken, aantekeningen en foto's uit de oorlog. De gesprekken heb ik als zeer bijzonder ervaren en het heeft mij doen beseffen dat traumatische ervaringen ook na 75 jaar nog dagelijks als een last worden meegedragen.

Martin Meijerink

Meer berichten